:+: สวนดอกไม้ของคุณยาย :+:

เด็กๆ ในเมืองสมัยนี้จะรู้จักต้นต้อยติ่งกันรึเปล่านะ....

ที่บ้าน ทั้งเด็กและผู้ใหญ่จะพร้อมใจกันเรียกเมล็ดต้อยติ่งว่า "เม็ดเป๊าะแป๊ะ" อะหุ หุ หุ

ข้างๆ บ้านมีขึ้นเป็นดง แต่ดอกร่วงไปจะหมดแล้ว

ดงต้อยติ่งที่ว่า มีเมล็ดแก่สีดำรอให้เก็บมาเล่นเพียบเลย

ยิ่งเยอะยิ่งดี ยิ่งเยอะยิ่งมัน XD

ถึงตอนนี้ แม่จะบอกว่า "ระวังกระเด็นเข้าตา" พร้อมบ่นว่า "เอามันมาแพร่พันธุ์ในบ้านอีกแล้ว"

เมล็ดจะมีเมือกๆ นิดๆ พอให้ยึดติดกันเป็นก้อน เอามาปั้นแปะๆ ได้ แต่ส่วนตัว จะชอบเอาไปขว้างให้ติดฝาบ้าน... บางทีขว้างสูงเกินไป ปีนไปแกะไม่ถึง ก็ติดอยู่ยังงั้นแหละ เป็นปีๆ แล้วแม่จะดุอีกว่า "ทำบ้านเลอะเทอะอีกแล้ว" ฮะๆ

มีวิธีเล่นเมล็ดต้อยติ่งอีกมากมาย ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง เด็กทุกคนคงคิดพลิกแพลงได้เองน่ะแหละ :D

ตอนนี้หลานน้อยวัยขวบครึ่ง ก็กำลังติดอกติดใจ "เม็ดเป๊าะแป๊ะ" อยู่ เห็นทีไรก็ร้องอยากจะเล่นทุกที สงสัยแม่คงภาวนาให้ฝนตกมาเร็วๆ เมล็ดต้อยติ่งจะได้แตกๆ ไปให้หมดซะที ^^