:+: สวนดอกไม้ของคุณยาย :+:

As You Wish

By: Darth Stitch

Translation: Choco
Author's Page: http://darth-stitch.livejournal.com/
Rating: PG
Paring: HP-SS
Summary: ฟิกยาวหลายตอนจบ ที่แต่งล้อเรื่อง The Princess Bride โดยมีตัวเอกคือแฮร์รี่ พอตเตอร์ และเซเวอร์รัส สเนป ทายซิใครจะเป็น “เจ้าสาว”?
Disclaimer: แฟนฟิกเรื่องนี้เป็นเรื่องที่สมมติขึ้น โดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องแฮร์รี่พอตเตอร์ต้นฉบับของ JKR  ผู้แต่งฟิกคือ Darth Stitch เขาบอกว่าแค่ขอยืมตัวละครของเจเคมาเล่นด้วยนิดหน่อย เสร็จแล้วจะส่งคืนให้ในสภาพที่ไม่บุบสลาย ส่วน Choco ก็เป็นคนที่ชอบเรื่องนี้มากๆ จึงนำมาแปล โดยได้รับอนุญาตจากผู้แต่งเรียบร้อยแล้วจ้ะ

---------------------------------------------------------------------------

อารัมภบท

บทที่ 1: ผู้ปรุงยา

บทที่ 2: เด็กชายผู้อ่านหนังสือ

บทที่ 3: ความหมายของคำสามคำ

บทที่ 4: เจ้าชายโวลเดอมอร์

สลับฉาก I: เล่ห์ร้ายและเพทุบาย

สลับฉาก II: ชายชุดดำ

บทที่ 5: หนู นักดาบ และยักษ์

บทที่ 6: ผาวิปลาส

บทที่ 7: โรนัลด์ วีสลีย์

บทที่ 8: ยักษ์แฮกริด

บทที่ 9: สมอง สองมือ และการสะกดจิตของเจได

---------------------------------------------------------------------------

บทที่ 10: การประลองปัญญา
(ซึ่งเดอะแรทและชายชุดดำเผชิญหน้ากัน)

เดอะแรทตกเป็นเหยื่อของกฎธรรมชาติที่มีคนเกลียดมากที่สุด

กฎของเมอร์ฟี่

ทุกอย่างที่เกิดความผิดพลาดได้ก็พลาดผิดไปหมด ทั้งๆ ที่เขาอุตส่าห์ออกอุบายวางแผนการเอาไว้อย่างละเอียดรอบคอบที่สุดแล้ว เดอะแรท เกลียด เรื่องแบบนี้จริงๆ

นอกจากนั้น สเนปก็ ยัง ไม่ยอมเสกหางหนูของเขาให้หายไปเสียที ขอให้มันฉิบหายเถอะ! แถมไอ้สารเลวนี่ยังเจ้าเล่ห์นัก เดอะแรทจ้องจับผิดท่าทีสเนปเพื่อที่จะคาบไปรายงานเคาท์มัลฟอยอยู่นานแล้ว แต่จนป่านนี้ อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมทำอะไรที่มัดตัวมากพอที่จะให้มัลฟอยด์นำไปเป่าหูเจ้าชายโวลเดอร์มอว่ามันคิดคดทรยศได้เลย

ในด้านไหวพริบและสติปัญญา สเนปถือได้ว่าเป็นคู่ปรับตัวฉกาจของเดอะแรทอย่างแท้จริง และเดอะแรทเองก็ยังไม่เคยเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ยังมีเวลาและโอกาสอีกมากในภายหลังสำหรับการออกอุบายที่... สร้างสรรค์ เพื่อเอาชนะผู้ปรุงยาที่สะเออะมาทำตัวฉลาดแบบไม่ถูกเรื่องคนนี้ แต่ ณ ตอนนี้ ปีเตอร์เดอะแรทมีชายชุดดำผู้ลึกลับให้จัดการเสียก่อน

สเนปล่วงหน้าไปแล้วโดยทิ้งคำสั่งที่เฉพาะเจาะจง (และน่าขุ่นเคืองยิ่ง) ไว้ให้เดอะแรทปฏิบัติตาม นี่มันดูถูกกันชัดๆ – อย่างกับว่าปีเตอร์เดอะแรทไม่ได้ใช้เชาว์ปัญญาและเล่ห์กระเท่ห์เอาชนะผู้ที่ฉลาดเฉียบแหลมที่สุดมาแล้วตลอดทั้งชีวิตอย่างนั้นแหละ ก็ศิลปะแห่งการหลอกลวงต้มตุ๋นน่ะเป็นสิ่งที่สวรรค์ลิขิตมาให้เขาโดยแท้ ไม่มีสิ่งอื่นใดจะเหมาะกับเขายิ่งไปกว่านี้อีกแล้ว

“ถ้าเจ้ายังรักตัวกลัวตายอยู่” ปีเตอร์เดอะแรทแห่งซิซิเลี่ยนยืดอกประกาศอย่างสง่า เมื่อชายชุดดำเข้ามาใกล้ “ก็จงอย่าก้าวเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว”

ชายชุดดำชะงัก เงาร่างของเขาที่ยืนเด่นตัดกับแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ ก่อให้เกิดเป็นภาพอันสง่างามโดยไม่รู้ตัว เดอะแรททำหน้าเบ้ ใช่สิ พวกมันดูดีกันทั้งนั้นแหละ พวกมันต่อสู้อย่างองอาจ แต่ท้ายสุดแล้ว เขาแสยะยิ้มชั่วร้ายอยู่ในใจ ทุกคนก็สยบอยู่แทบเท้าของข้า!

“แหม แย่จริง” ชายชุดดำลากเสียง เขาใช้ลักษณะการพูดและน้ำเสียงที่คล้ายคลึงกับผู้ปรุงยาแทบจะไม่ผิดเพี้ยนอย่างไม่ได้ตั้งใจ “ท่านจะทำอะไรข้าล่ะ มาสเตอร์แรท? รัดคอข้าด้วยหางของท่านรึไง?”

เดอะแรทสะดุ้ง รีบตะครุบหางที่กระดุกกระดิกไปมาของตน แล้วพยายามดันไปซ่อนไว้ด้านหลังอย่างลับๆ ล่อๆ “ที่แท้ ชื่อเสียงของข้าก็โด่งดังไปไกลเหมือนกันนี่” เขาตอบอย่างไว้ท่า

“แน่นอน” ชายชุดดำรับคำ “ใครกันจะไม่เคยได้ยินและหวั่นเกรงสติปัญญาอันหลักแหลมไร้ที่เปรียบของปีเตอร์ เพตติกรูว์ เดอะแรทแห่งซิซิลี?”

หากน้ำเสียงขบขันของชายชุดดำไม่ได้มีแววเหน็บแนมอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ เดอะแรทอาจถูกยอจนหลงปลื้มไปแล้ว ไอ้สารเลว เอาสิ จะเล่นกันแบบนี้ใช่ไหม

“ต้องสารภาพว่าข้าออกจะผิดหวังนะ  ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมโจรสลัดโรเบิร์ตผู้เหี้ยมโหดถึงได้เตร็ดเตร่ออกมาไกลจากเรือโดยไม่มีลูกเรือติดตามเลยสักคน ทั้งๆ ที่หากต้องการผ่านข้าไปให้ได้จริงๆ เจ้าก็ต้องระดมกำลังลูกเรือทั้งหมดมาสิ เท่าที่เห็นนี่ ข้าชักจะคิดว่าข้าประเมินสติปัญญาของเจ้าไว้สูงเกินไปเสียแล้ว”

ชายชุดดำ – เอาเถอะ เรียกว่าโจรสลัดโรเบิร์ตผู้เหี้ยมโหดก็ได้ – เพียงแต่ยิ้ม “ดีใจที่ได้คุยกับท่านนะ มาสเตอร์แรท แต่ข้าจำต้องรีบไปพบท่านผู้ปรุงยาของเจ้าชายโวลเดอร์มอเพื่อรื้อฟื้นความหลังกันสักหน่อย มันเป็นเรื่องเร่งด่วนน่ะ ข้าเลยไม่อยากไปสาย”

โจรสลัดหนุ่มก้าวไปข้างหน้า แต่แล้วก็ต้องหยุดยืนด้วยความประหลาดใจเมื่อมีแสงสีขาวปรากฏขึ้นโอบล้อมร่างของทั้งคู่เอาไว้ แสงนั้นสว่างจ้าขึ้นอีกวูบหนึ่ง เมื่อมันค่อยๆ จางหายไป ชายทั้งสองก็นั่งประจันหน้ากันอยู่บนพื้น บนแผ่นหินเรียบๆ ที่ตั้งไว้ตรงกลางต่างโต๊ะ มีไวน์หนึ่งขวดพร้อมถ้วยเหล้าแบบมีก้านสองใบวางอยู่

เดอะแรทยิ้ม “ดื่มกันสักถ้วยสิ”

“ขอบคุณ แต่ไม่ละ ข้าต้องไปแล้วจริงๆ” โรเบิร์ตพยายามจะลุกแต่ก็ลุกไม่ขึ้น

รอยยิ้มของเดอะแรทขยายกว้าง เผยให้เห็นฟันสีเหลืองซี่ยาว “พริบตาที่เจ้าเดินมาทางข้า เวทย์มนต์ที่วางไว้ก็ทำงาน เราทั้งคู่อยู่ในวงเวทย์ที่ใช้สำหรับการประลองปัญญาโดยเฉพาะ จะออกไปได้ก็ต่อเมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเอาชนะและฆ่าฝ่ายตรงข้ามได้เท่านั้น”

“กลเม็ดนี้มีประโยชน์จังแฮะ” โรเบิร์ตว่า

“แน่นอน”

เดอะแรทล้วงเอาขวดแก้วเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อ “นี่เป็นยาพิษชนิดพิเศษที่เซเวอร์รัส สเนป ผู้ปรุงยาที่รักของเราบรรจงปรุงขึ้นมา”

“แหงละ ของชั้นหนึ่งเท่านั้น” โรเบิร์ตพึมพำ

“ใช่ ยาพิษนี้ไร้สี ไร้กลิ่น และคนที่ดวงตกพอที่จะดื่มมันลงไป จะตายอย่างสุดแสนทรมาน”

ขวดแก้วหายไปจากมือของเดอะแรท เขาเทไวน์ใส่ถ้วยทั้งสอง แล้วแสดงลีลาโบกไม้โบกมือผ่านปากถ้วยอย่างสลับซับซ้อนอยู่พักหนึ่ง เมื่อเสร็จเรียบร้อยเขาก็วางทั้งสองถ้วยไว้เคียงข้างกัน และยกขวดเปล่าๆ ให้โรเบิร์ตดู

“การประลองปัญญาได้เริ่มขึ้นแล้ว โรเบิร์ต เจ้าจะต้องเดาว่าถ้วยใดที่ถูกวางยาพิษไว้ เมื่อเจ้าเลือกได้ เราจะดื่มพร้อมกัน และจบลงที่ข้าจะยืนหัวเราะอยู่เหนือร่างอันไร้วิญญาณของเจ้า ซึ่งจะยังเกร็งกระตุกหงิกงอด้วยความทรมานก่อนหมดลม”

“แหม ดูท่านมั่นใจเหลือเกินนะ” โรเบิร์ตให้ข้อสังเกต

“ข้ามั่นใจด้วยเหตุผลอันดี” เดอะแรทพูดพร้อมยิ้มกว้าง แล้วเขาก็แสร้งปั้นหน้าเป็นทีเห็นอกเห็นใจ “เอาน่า – ข้าจะช่วยให้เจ้าตัดสินใจง่ายขึ้นก็แล้วกัน” เขาวางถ้วยใบหนึ่งไว้ตรงหน้าโจรสลัดหนุ่ม และหยิบอีกใบไว้เสียเอง “นี่ไง – เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนประเภทที่จะใส่ยาพิษลงในถ้วยของตัวเอง หรือยื่นถ้วยที่มียาพิษให้ศัตรูล่ะ?”

“เชาวน์ปัญญาอันร้ายกาจของท่านทำให้ข้าอึ้งจริงๆ” โรเบิร์ตพึมพำ คราวนี้หางเสียงของเขาไม่มีแววล้อเลียนแล้ว อันที่จริง จมูกของเดอะแรทขยุกขยิกเมื่อได้กลิ่นอายของความหวาดกลัวอันแสนคุ้นเคย ใช่แล้ว!

“ท่านโจรสลัด สิ่งที่ข้าทำน่ะเขาเรียกว่าศิลปะ” เดอะแรทบอกเขา “คิดดูสิ คนโง่อาจจะเลือกวางยาพิษในถ้วยของตัวเอง เพราะคนฉลาดย่อมไม่รอรับแต่สิ่งที่ถูกหยิบยื่นมาให้”

“ก็ฟังดูมีเหตุมีผลดี”

“แต่ก็นั่นแหละ ข้าอาจจะแกล้งทำเป็นโง่ แล้วใส่ยาพิษไว้ในถ้วยของข้าจริงๆ ก็ได้ เพื่อทำให้เจ้างง”

โจรสลัดขยับตัวอย่างกระสับกระส่าย “เป็นข้าก็คงทำแบบนั้นเหมือนกัน”

“คิดอีกที เจ้าเอาชนะยักษ์ของข้าได้ ซึ่งก็แปลว่าเจ้าแข็งแรงกว่าคนทั่วไป เป็นไปได้ว่าร่างกายของเจ้าอาจจะสามารถต้านทานพิษยาได้”

“ท่านพูดถ่วงเวลานี่นา” โจรสลัดเกทับ แต่มันก็เห็นได้ชัดเสียจนเดอะแรทเสียดายว่าน่าจะจับอีกฝ่ายมาเล่นโป๊กเกอร์เสียให้รู้แล้วรู้รอด – เขากำลังอยากได้เงินใช้สักหน่อยอยู่เชียว

“แต่จะว่าไป เจ้าก็เอาชนะนักดาบของข้าได้ด้วย และศิลปะในเชิงดาบไม่เพียงต้องใช้ความแข็งแกร่งของร่างกาย แต่ต้องรวมถึงสติปัญญาที่เหนือชั้นด้วย ดังนั้นเจ้าอาจจะไม่เอาตัวไปเสี่ยงวัดดวงกับยาพิษที่ร้ายแรงขนาดนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นมันเป็นยาพิษที่เซเวอร์รัส สเนปปรุงมากับมือ”

”อย่าได้ประเมินเซเวอร์รัส สเนปต่ำไปเชียว” โจรสลัดเห็นด้วย และเดอะแรทก็ดื่มด่ำกับความหวาดกลัวที่อีกฝ่ายไม่สามารถซ่อนไว้อีกต่อไป อา นี่แหละวินาทีที่เขาเฝ้ารอ - การทำให้โจรสลัดโรเบิร์ตผู้เหี้ยมโหดต้องยอมสยบอยู่แทบเท้านี่ไง

เดอะแรทเกือบจะห้ามตัวเองไม่ให้กระโดดโลดเต้นอย่างปรีดาไม่ได้ “เป็นยังไงล่ะ มีแต่อัจฉริยะที่แท้จริงเท่านั้นที่จะตีโจทย์นี้แตก และในเมื่อข้าเป็นอัจฉริยะแต่เจ้าน่ะไม่ใช่ เจ้าก็ได้แต่ดิ้นรนพยายามเค้นสมองคิดอย่างเปล่าประโยชน์...”

“แต่ท่านเป็นฝ่ายที่มีหางหนูนะ” โจรสลัดยิ้มกร่อยๆ “ข้าว่าข้าตัดสินใจได้แล้วละ”

“เอ้า? ก็เอาสิ หยิบเลย เลือก – เราเสียเวลาไปเยอะแล้ว และข้าก็จำเป็นต้องยืดเส้นยืดสายสักหน่อย นั่งกับพื้นแข็งๆ แบบนี้มันเมื่อยจริงๆ” เดอะแรทนวดบั้นเอวตัวเองพร้อมครางเสียงดังอย่างจงใจ แล้วจู่ๆ ก็มีแววประหลาดผุดขึ้นบนสีหน้า เขาชี้ไปด้านหลังของโจรสลัด "เอ๊ะ นั่นอะไรน่ะ?"

โจรสลัดหนุ่มเอี้ยวตัวหันไปมอง “ไม่เห็นมีอะไรเลย”

เดอะแรทโบกมือ “อ้าว เหรอ สงสัยข้าจะตาฝาดละมัง มาดื่มกันเลยไหม?”

“ตกลง” โจรสลัดกล่าว แล้วก็หยิบถ้วยไวน์ของเขาขึ้นมา

เดอะแรทหยิบถ้วยของตน

พวกเขาต่างชูถ้วยอวยพรให้อีกฝ่ายและยกขึ้นดื่ม

แล้วเดอะแรทก็เริ่มหัวเราะ

“มีอะไรตลกนักหนารึ?” โจรสลัดโรเบิร์ดผู้เหี้ยมโหดถาม

เดอะแรทหัวเราะดังเอิ้กอ้ากอย่างกระหยิ่มใจ “ไอ้โง่! แกเลือกผิดถ้วย!”

“จริงเหรอ?”

“แหงสิ! แกถูกหลอกด้วยกลโกงที่โบราณที่สุด! ข้าแอบสลับถ้วยตอนที่แกหันไปทางอื่น! แกนี่มันโง่จนน่าสมเพชจริงๆ!”

แล้วเดอะแรทก็หัวเราะ เขาหัวเราะแล้วหัวเราะอีก จนกระทั่งเสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องแหลมก้องโหยหวนด้วยความทรมานแสนสาหัส ร่างของเขากระตุกและบิดงอจนโจรสลัดหนุ่มได้ยินเสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบ และเมื่อนั้นเขาจึงสิ้นใจ

โจรสลัดโรเบิร์ตผู้เหี้ยมโหดพบว่าตนขยับตัวได้แล้ว เขาจึงลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นและเศษหญ้า “นี่เป็นผลงานชิ้นเยี่ยมของท่านอีกแล้วนะ ท่านผู้ปรุงยา” เขาเอ่ยออกมาดังๆ

อากาศบริเวณด้านหลังของเขาดูราวจะวูบไหว และแล้วเซเวอร์รัส สเนปก็ปรากฏกาย โรเบิร์ตหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

"ไวน์นั่น" สเนปกล่าวด้วยเสียงเรื่อยๆ “ถูกวางยาไว้ก่อนแล้ว เพราะเดอะแรทเริ่มจะเป็นตัวเกะกะ แต่ฉันสงสัยว่าทำไมแกถึงยังไม่ตาย”

"ยาแก้พิษแบบครอบจักรวาลน่ะ” โจรสลัดหนุ่มตอบเบาๆ “ข้าเคยรู้จักผู้ปรุงยาที่เก่งมากๆ มาบ้างเหมือนกัน”

"ดีมาก" สเนปลากเสียงนุ่ม “เพราะฉันตั้งตารอที่จะฆ่าแกด้วยมือของฉันเอง วางใจได้ แกจะตายอย่างช้าๆ และทรมานมากที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้เลยทีเดียว”

- จบบทที่ 10 -

บทต่อไป

---------------------------------------------------------------------------

ปาเข้าไปถึงบทที่ 10 แน่ะ กว่าจะได้มาเจอกันอีกที หุหุ เอาล่ะ! ต่อไปก็จะเป็นฉากการพบกันที่แสนรอคอย

ทิ้งช่วงไปนานอย่างแรง เพราะมัวแต่ไปทำหลายๆ อย่าง แล้วก็ติดปัญหาที่แปลแล้วบางช่วงรู้สึกว่าความเป็นเหตุเป็นผลมันออกจะแหม่งๆ... แต่ผู้แต่งเค้าก็เขียนมาแบบนี้จริงๆ นะ แปลไปก็แอบงงไป  กว่าจะตัดใจเอามาโพสได้ก็เลยยืดเวลาซะนาน แหะๆ

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคอมเมนต์เจ้าค่ะ ผิดถูกอย่างไรเชิญติชม

edit @ 11 Mar 2008 21:31:15 by Choco