:+: สวนดอกไม้ของคุณยาย :+:

หืม?... ทำหน้าแปลกใจกันทำไมน่ะ? แหม... มีบล็อกอยู่ก็ต้องอัพบ้างสิ แค่ช้าไปหน่อยเดียวเอง ทำหยั่งก๊ะไม่ได้อัพมาเป็นปีงั้นแหละ ฮาฮา

และแล้วก็ได้ฤกษ์อัพเดทเรื่องราวความสนุกปนอนาถกันอีกครั้งหนึ่ง ณ เวลาใน entry นี้ ชาวคณะได้ไปเยือนแคว้นแดนสิขิม ประเทศอินเดียเป็นวันที่ 9 แล้ว

ความเดิมในตอนที่แล้วมีอยู่ว่า...

ชาวคณะ 6 ชีวิต ได้ตัดสินใจไปสัมผัสเทือกเขาหิมาลัยในระยะประชิด จึงได้เหินฟ้าจากบางกอกไปยังเมืองกัลกัตตา ประเทศอินตะระเดีย แล้วก็ปุเลงๆ รถจี๊บไปถึงกังต๊อก เมืองหลวงของรัฐสิขิม เอ้อระเหยเที่ยวอยู่ 2 วัน แล้วก็เดินทางไต่ระดับไปยังเมืองยุกซุม เพื่อเริ่มต้นการ trekking เป็นเวลา 5 วัน ตามเส้นทาง Dzongri trek (เดินขึ้น 2 วัน พัก 1 วัน และเดินลง 2 วัน) ... และแล้ววันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการ trekkingนั่นเอง...

โปรดย้อนรำลึกถึงความสะบักสะบอมของชาวคณะได้ ในลิงค์ด้านล่างฮ่ะ

ความเดิมในตอนที่แล้ว:

Sikkim Day 1
Sikkim Day 2 
Sikkim Day 2 (ฉบับเสริม)
Sikkim Day 3
Sikkim Day 4
Sikkim Day 5
Sikkim Day 6
Sikkim Day 7
Sikkim Day 8

ตั้งแต่เดินลงเขากันมาเมื่อวาน จนถึงแคมป์ tshoka และได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ 1 คืน คณะเดินทางก็ต่างสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

บรรยากาศนอกห้องพักตอน 6 โมงเช้า อากาศแจ่มใส มีจามรีน้อยเดินมาอึทักทายแต่เช้าตรู่

แต่มองไปไกลๆ ก็ยังเห็นเมฆหมอกนะ

จัดแจงโซ้ยอาหารเช้าบนโต๊ะปูผ้าแดงผืนเก่า แล้วก็ออกเดินกันราวๆ 7 โมงครึ่ง วันนี้เราจะเดินอีก 16 กม.

เส้นทางช่วงแรกๆ จะค่อนข้างชัน มีทั้งแบบลัดตัดตรงดิ่งแทบจะกลิ้งกลุกๆ ลงมา กับแบบอ้อมไปมาหลาบทบ แล้วค่อยๆ เทลงอย่างนุ่มนวล

ไอ้ทางลัดนี่ เห็นพวกลูกหาบที่แบกสัมภาระท่วมหัว กระโดดลัลล้าลงไปราวกับเลียงผา ส่วนนักเดินป่าทั้งหลายก็ค่อยๆ ย่องแย่งอ้อมกันไปดีๆ จึงขอขนานนามเส้นทางพวกนี้ว่า "ทางเดินชนพื้นเมือง"

นักท่องเที่ยวที่ไม่เจียมสังขาร 2 คน หาญผจญทางเดินชนพื้นเมือง (ทีแรกไม่นึกว่าจะชันปานนี้ หวิดตกเขาคอหักซะแร้ว ) 

ระหว่างทางก็แวะพักเหนื่อย เอ๊ย แวะถ่ายรูปไปเรื่อยๆ

ม้าน้อยขนหยิกหยอย

วันนี้ทางเดินแห้งดี เดินสบาย

บรรยากาศจุดแวะพัก เมื่อ 4 วันก่อนตอนตะกายหอบแฮ่กมาถึงที่นี่ ฝนงิโปรยปรายเชียว แต่วันนี้กลับแดดจ้า ฟ้าดินช่างกลั่นแกล้งเสียจริง

เดินซักชั่วโมงกว่าๆ ก็พ้นตรงที่ชันมากๆ

 ต้นไม้ข้างทางต้นใหญ่มาก-ก.. มีมอสคลุมเป็นปุยเต็มไปหมด

9 โมงครึ่งก็เดินถึงสะพานอันแรกแล้ว (ยังเหลืออีก 2 เอิ้ก...) 

ลำธารข้างใต้

ศาลาที่เห็นคนงานกำลังสร้างเมื่อตอนขามา ตอนนี้สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว เลยฉลองซะ...  

เอ่อ ...

เดินๆ ไปเห็นคุณลุงกำลังลุยพงหญ้าใช้ไม้ไผ่คีบเก็บใบไม้อะไรอยู่ ขอดูใกล้ๆ ที่แท้ก็ไอ้เจ้าต้นหนามที่ตำเจ็บมากๆ นี่เอง

ซูมอีกนิด คุณลุงบอกว่าไอ้เจ้าต้นนี้ เอาไปต้มดื่มเป็นชา (thorn tea) ได้

เหนื่อยนักก็นั่งพักกันอีก

มอ~

แต่แล้วขณะที่เหล่านักเดินทางยังนั่งพักกันอยู่... ก็ได้เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น!

 อะ... โอ้วว!!! คุณต๊า~! คุณตาขา ทำไมใจบึกบึนเช่นนี้! ขนาดพวกเราที่ว่าเอ๊าะๆ (?) ยังแทบสิ้นลม แล้วนี่คุณตาผมขาวแล้วอ่า... ค่อยๆ เดินแบกเป้ขึ้นเขาไปเฉยเลย

  หลังจากนั้นก็เริ่มมีขบวนคุณย่าคุณยายทยอยตามมาติดๆ เดินเริงร่าดี๊ด้าคุยกันโฮะๆ ฮะๆ อย่างสบายใจ ช่างแตกต่างกับสภาพชาวคณะตอนขาขึ้นอย่างสิ้นเชิง

เกือบเที่ยงก็ได้เวลาอาหาร เห็นลำธารข้างทางมีลานกรวดกว้างดูน่านั่งเลยแวะซะ

มีโต๊ะวีไอพีมาจับจองมุมนึงไปแล้ว (ขนโต๊ะมาเองเลยเรอะนี่ )  ส่วนพวกเราน่ะหรือ....

กินอยู่หรูหรามาหลายวัน ลองสัมผัสชีวิตสามัญชนดูบ้างเป็นไร

 เมื่อเช้ากุ๊กจัดอาหารเที่ยงใส่ถุงก๊อบแก๊บไว้ให้ ยัดใส่เป้กันมาคนละห่อ ... ประกอบด้วยมันฝรั่งต้ม และกะหรี่ปั๊บไส้มัน

ของหวานคือส้มคนละ 1 ผล

และปีโป้ลำธาร  (แกะยาก แต่เอามันมาถึงนี่แล้วหนิ)

กินกันจนจะเสร็จ ชาวคณะอีก 2 คนเพิ่งจะตามมาถึง... เห็นว่าแวะดูนกมาตลอดทาง... คาดว่ามุขดูนกกับมุขถ่ายรูป ก็คงสนองวัตถุประสงค์เดียวกัน ฮาฮา

เอ้าหยุดถ่ายรูป~

ยาดมพม่าใช้คุ้มดีจริงๆ...

วิวหุบเขาและสายหมอกตอนบ่ายโมง เป็นสิ่งที่ตอนขามาไม่ได้เห็น เพราะหมอกลงจัดค่อดๆ

ก็เพิ่งได้เห็นอีตอนขากลับนี่แหละ ว่าวิวรอบๆ มันหน้าตาเป็นยังงี้

ทิวเขาทอดยาวสลับไปมาสุดลูกหูลูกตา สวยงามจนอยากนั่งชมไปนานๆ (แอบอู้หยุดพักนี่เอง)

ถึงสะพานอันที่ 3 แล้ว ฟ้าเริ่มครึ้มๆ อีกซักพักฝนก็ตกเปาะแปะ

นายแบบและนางแบบกับเสื้อกันฝนดีไซน์ล่าสุดจากสยามประเทศ... (ตัวละ 20 บาท)

และแล้วราวๆ บ่าย 3 ก็ลงถึงพื้นราบ กลับสู่เมืองยุกซม

 เจอพื้นถนนเรียบๆ แล้ว โว้ว~

(ตรงนี้ต้องขอแถมนิดนึง วันนี้อีตาไกด์มันทิ้งพวกเรา แจ้นลงเขากลับถึงบ้านตัวเองตั้งแต่เที่ยงแล้ว โดยบอกว่าจะต้องรีบไปอาบน้ำ! ชาวคณะบางคนก็ดีใจที่ไม่มีไกด์มาปล่อยมุขฝืดชวนคุยตอนเหนื่อยๆ แต่บางคนก็เห็นว่า เขามีหน้าที่ต้องอยู่ดูแลเราจนกว่าจะจบทริป เผื่อเดินๆ อยู่ใครตกเหวลงไปหละจะทำไง?)

เป็นนักท่องเที่ยวต้องรักเด็ก (??)

ผู้พิชิต Dzongri!!

เจอเด็กเยอะเพราะเป็นเวลาเลิกเรียนพอดี

กลับมาพักที่โรงแรมราสยอง ห้องเดิม

กระป๋องชาเขียวดาวแดง ที่ได้ขึ้นไปสัมผัสละไอหมอกแห่งแคมป์ dzonri ที่ความสูง 3,950 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล..... และกลับลงมาอย่างไร้รอยขีดข่วน

......เพราะคนแบกขึ้นไปดันเดี้ยงจนไม่มีปัญญาจะกิน

อาบน้ำอาบท่านอนกลิ้งพักผ่อนไปถึง 6 ครึ่งก็ได้เวลาอาหารเย็น ...  (โอ้ว! ได้อาบน้ำครั้งแรกในรอบ ... เอ้อ.. จะกี่วันก็อย่าไปนับเลยเนาะ เอาเป็นว่ามันช่างสดชื่นเหลือเกินละกัน สุขสุดๆ )

วันนี้ใช้ห้องครัวโรงแรม แต่พ่อครัวและลูกมือก็คือทีมของเราเหมือนเดิม

แอบดูเขาทำอาหารมื้อส่งท้าย

 มีมันฝรั่งทอดกับไข่ (ไข่เจียวมัน?)

มันอบ

ผักสด! แตงกวากับแครอทราดน้ำส้ม และอาหารราดชีสลึกลับขนาดเท่าลูกตะกร้อ

ผ่าดูที่แท้มันคือกะหล่ำดอก (ทั้งดอก) นั่นเอง... โอ้ว~ ยอดมากค่ะจอร์จ!

ตบท้ายด้วยเค้กไข่สามัคคี ตัดแบ่งกันไป ได้กินถ้วนหน้าทั้งชาวคณะและทีมลูกหาบ

ถ่ายรูปหมู่ก่อนอำลาจากกัน จับมือจับไม้ให้ทิปเพิ่มกันไปอย่างชื่นมื่น...

เทรคกิ้งทริปนี้ก็จบลงแบบไม่เสียเลือดเนื้อ (เอ๊ะ...) ในวันรุ่งขึ้นเราก็จะเดินทางออกจากยุกซม ไปเที่ยวที่อื่นต่อแล้วจ้า

บอกแล้วว่ามันต้องอัพจนจบได้สิน่า มุฮะ...